Zwangerschapscholestase
Samen sterk tegen de jeuk en risico's
 
 
 

Mijn verhaal: Yvonne Nijkamp

Bij beide zwangerschappen cholestase gehad. Bij mijn eerste kwamen ze er laat achter en eigenlijk was het meer per ongeluk dan bewuste constatering. Ik gaf bij een controle aan toen ze vroegen "verder nog klachten" aan dat ik vreselijke jeuk had. Ik krabde mijn handen en kuiten zelfs in mijn slaap en tot bloedens aan toe. Ik grapte en zei "maar dat hoort er bij had ik gelezen". Toen vroeg de verloskundige in kwestie: "Is het jeuk op je huid of in je huid?". Ik vond dat een vreemde vraag maar de jeuk kwam inderdaad van binnenuit. Advies: bloed prikken en wat bleek zwangerschapscholestase.
Ik kende het niet, wist er niks van maar was 36 weken zwanger en de gyneacoloog belde met spoed: "Je MOET volgende week ingeleid worden, anders loopt je kindje gevaar."

Na het googlen waarin ik dingen zag als "vroeggeboorte, foetale sterfte" zakte ik door de grond en moest ik heel hard huilen. Onze Loek liep risico in mijn buik en ik kon er niks aan doen. Medicatie Ursochol kreeg ik voorgeschreven maar ik moest na 3 dagen al ingeleid worden. In die 3 dagen heb ik meerdere keren aan het CTG gelegen om te kijken hoe het hartje klopte. Gelukkig goed. Na een bevalling van 22 uur was onze Loek geboren. Dit ging niet zonder slag of stoot en ook Loek was er slechter aan. Hij moest opgenomen worden op neonatologie en na 8 dagen mochten we het ziekenhuis uit.

Na mijn bevalling had ik vragen over de herhalingskans van cholestase. Waarop ik antwoorden kreeg "Kan 50% zijn maar kan ook 80% zijn". Hier had ik vrij weinig aan, dus ik dacht... bij een volgende zien we wel.

Bij mijn tweede zwangerschap had ik eigenlijk amper jeukklachten. Omdat ik bij Loek zo'n verschrikkelijke jeuk had dacht ik bij de tweede "Dan zal ik het nu wel niet hebben." Totdat ik rond week 35 toch lichte jeuk kreeg, maar echt minimaal dus. Toch maar besloten om preventief te prikken (had al een prikbriefje voor het geval dat van de verloskundige gekregen) en diezelfde middag de uitslag. Ja hoor... Weer cholestase en de waardes waren nog hoger dan bij mijn zoontje Loek. 86 waren die van mij op het hoogtepunt bij Lisa. Bij Loek was dat 75. De gyneacoloog besloot weer om met 37 weken in te leiden. Ik had bij deze zwangerschap meer tijd om erover na te denken en dacht "waarom halen ze Lisa niet eerder dan 37 weken?" De overlevingskans buiten de baarmoeder versus erin kon mij niet duidelijk gemaakt worden omdat er over cholestase zo weinig bekend is.

Ik voelde me hier niet prettig bij en mij geen teken van leven werd ik onzeker en met name heel bang dat Lisa dood zou gaan in mijn buik. Wederom kreeg ik Ursochol voorgeschreven de maximale toegestane hoeveelheid want mijn waardes stegen enorm. Na het nemen van de medicatie zakten mijn waardes terug naar rond de 40. Dit is echter nog veel te hoog en er is enkel het vermoeden dat het risico voor je kindje verkleind wordt door het nemen van de medicatie. Dus echt lekker in mijn vel zat ik niet.

Gelukkig heeft Lisa het tot de 36+6 dagen volgehouden toen mijn inleiding werd ingezet. Na een relatief korte bevalling ten opzichte van mijn zoon Loek kwam ze gezond ter wereld. Ikzelf had bij beide bevallingen een baarmoeder die niet wilde inkrimpen. Dit zou ook met de cholestase te maken kunnen hebben gaven ze aan. Veel bloedverlies ook, bij beide keren nagenoeg 2 liter.

Het belangrijkste voor mij was dat mijn kindjes buiten mijn "gevaarlijke" lijf waren. Helaas moesten ze alletwee nog wel lichttherapie krijgen omdat ze geel zagen en de bilirubine niet goed afgebroken kregen. Best wel heftig om weer veel met ze naar het ziekenhuis te moeten, maar het woog niet op tegen het feit dat ze op de wereld waren!

Na het hebben van cholestase mag ik geen anticonceptie die veel hormonen bevat. Dit geeft een te hoog risico voor cholestase te krijgen zonder dat je zwanger was gaven de doktoren aan. Dit had ik niet verwacht en hoop dat mijn lever en gal gewoon normaal blijven functioneren.

Zwangerschapscholestase heeft bij mijn eerste zwangerschap redelijk wat stress opgeleverd, bij de tweede probeerde ik de stress weg te denken met een soort mantra "het is slecht voor je kindje, niet doen". Bij Lisa moest ik 2 weken wachten totdat ze werd gehaald, toen heb ik meer gemaald en ben meer bang ben geweest. Puur omdat het zo lang duurde.

De opluchting en het moment van bevallen was zo fijn. "Ze zijn er en ze ademen!!" Ik gun het geen enkele vrouw. Ik miste echt lotgenoten en hoop dat er meerdere dames zijn die hun verhaal met mij willen delen. Want samen komen we misschien tot meer inzichten dan de gyneacologen of verloskundigen die bij mij ook vaak maar gisten of naar het landelijke medische beleid keken.

Samen sterk tegen de jeuk!!

Liefs, trotse mama: Yvonne
Oprichter zwangerschapscholestase.nl

Lees hier meer over de aandoening zwangerschapscholestase!

Mijn verhaal: Erika de Weerd

Tijdens mijn tweede zwangerschap kreeg ik met 34 weken lichte jeuk op mijn handpalmen en voeten. Ik herkende dit uit mijn vorige zwangerschap. Omdat ik het niet vertrouwde heb ik de verloskundige gebeld. Ze stuurde mij diezelfde middag nog naar het ziekenhuis. In het ziekenhuis werd bloed geprikt en al snel werd duidelijk dat ik de aandoening zwangerschapscholestase had. De waardes van galzoutzuren in je bloed moeten ongeveer 10 zijn en bij mij waren die 35. Met 37 weken zou ik ingeleid worden omdat de gevaren voor de ongeboren baby dan steeds groter worden. Tot die tijd bleef ik streng onder controle en kreeg ik medicijnen. Zodra ik minder leven voelde moest ik direct bellen. De baby groeide goed en de controles waren ook telkens goed. Tijdens de controles gingen de waardes gelukkig wel omlaag, maar om geen risico’s te nemen werd ik alsnog ingeleid met 37 weken. Na een hele snelle bevaling werd onze dochter Julia geboren. Ze woog 3515 gram en was 50 cm lang. De gynecholoog denkt dat ik tijdens mijn eerste zwangerschap ook cholestase heb gehad. Ik had dezelfde symtonen. Omdat er nooit bloed is geprikt in die periode kan dat niet meer gecontroleerd worden. Gelukkig is ons zoontje toen met 38 weken spontaan geboren. Achteraf gezien had dat ook heel anders af kunnen lopen. 


Erika de Weerd
Kees (25-12-2016
Julia (12-12-2017)

Mijn verhaal: Daniëlle Korterink
Ik liet met 31+6 weken bloedprikken doordat ik hevige jeuk had overal, en daar kwam uit dat ik cholestase had met extreem hoge waardes. Zo hoog hadden ze nog nooit gezien in het ziekenhuis. Waardes van boven de 300 . We zijn toen in de mallemolen terechtgekomen en ik zou ingeleid worden met 34 weken. Toen ik net 33 weken zwanger was braken spontaan mijn vliezen en is 3 dagen later mijn zoontje 6,5 week te vroeg geboren. Gukkig is het allemaal goed gegaan en is ie gezond! Godsgeschenk!

Mijn verhaal: Anoniem

In juli ben ik bevallen van ons eerste kindje. Gelukkig helemaal gezond! Deze zwangerschap ging niet zonder slag of stoot.
Tijdens de 29e week van mijn zwangerschap werd ik doorverwezen naar het ziekenhuis, omdat ik veel jeuk had onder mijn voetzolen en handpalmen. Er werd vastgesteld dat ik milde zwangerschapscholestase had. De risico's hebben ze met me doorgenomen, maar ze stelde me al snel op me gemak dat mij dat waarschijnlijk niet zou overkomen omdat ik een milde vorm heb. Op aandringen van mezelf, kon ik iedere week op controle komen. Al snel bleek dat de waardes bleven stijgen. De medicatie had weinig effect. Ik was continue bezig om leven in mijn buik te voelen. Als ik een tijd niks voelde belde ik al naar het ziekenhuis om een ctg en echo te laten maken. Soms laat in de avond of zelfs 's nachts. Ze deden nooit moeilijk dat ik alweer belde. Ik had regelmatig verschillende gynaecologen. Ik merkte dat de gynaecologen zelf ook niet veel van cholestase af wisten. De ene gynaecologen vertelde andere risico's, dan de andere. Rond de 34e week ben ik ook doorverwezen naar de mdl arts. Deze arts heeft een echo gemaakt van mijn lever, hierop was niks zichtbaars. Ook heeft de mdl arts contact opgenomen met een gespecialiseerd ziekenhuis. Hun gaven aan om mijmet de 36e week al in te leiden i.p.v. 37e week. Mijn man had hier heel veel moeite mee dat het op een onnatuurlijke manier moest gebeuren. Zelf was ik opgelucht. Eindelijk ons kindje kan dan uit mijn 'gevaarlijke' lichaam dacht ik. 2 dagen voor de geplande inleiding heeft ons kindje zichzelf gemeld. Ondanks vroeggeboorte voelde dit erg fijn.Vermoedelijk signaleerde mijn lichaam gevaar en heeft ons kindje uit mijn lichaam geholpen.Ik heb me tijdens deze periode veel alleen gevoeld, omdat niet iedereen het begreep. Hopelijk hebben andere moeders steun bij het lezen van dit verhaal.

Mijn verhaal: Maninne

Bericht: Ook ik heb helaas zwangerschapscholestase, zit momenteel in mijn 35e week van mijn eerste kleintje. Ik dacht inderdaad ook dat het weer 1 van de zwangerschapskwaaltjes was. Ik heb erge jeuk op mijn buik, flanken, benen en voetzolen. Met name bij de jeuk op mijn buik dacht ik, dat hoort bij het uitrekken van de huid. Daarom wilde ik het eerst ook niet noemen bij de verloskundige. Uiteindelijk toch wel gedaan, omdat ik mijzelf stuk krabte en mijn man het wel fijn vond dat ik het noemde. De adequate verloskundige stuurde mij door naar het ziekenhuis voor bloedonderzoek en inderdaad, daar kwam cholestase uit. Nu wacht ik tot de 37e week om dan ingeleid te worden. Door de medicatie zijn mijn waardes gelukkig al wel gedaald, maar ik blijf het spannend vinden. Oh wat heerlijk als je je kleine elke dag meerdere keren voelt bewegen, want die angst dat de kleine niet meer beweegt.......

Mijn verhaal: Sabrina

In week 36 van mijn zwangerschap kreeg ik symptonen van zwangerschapscholestase. Ik kreeg in eerste instantie erg jeuk in de nacht en kon er niet mee stoppen. Ik heb altijd eczeem, maar dit was andere jeuk. Ik kon het op dat moment niet verklaren, totdat ik op internet ging zoeken op zwanger + jeuk. Op dat moment las ik iets over cholestase, maar het was nog niet erg bekend hier in Nederland. Maar alle symptonen waren er. In de week ervoor had ik erg buikgriep en nauw contact gehad met de verloskundige. Ik had een hoge bloeddruk, dus wekelijks een controle. Ik moest na de nacht met vele jeuk, de volgende dag naar de verloskundigen. Daar heb ik het aangekaart en het enige wat meetbaar is, bloedprikken. Ik werd doorgestuurd met de mededeling, deze uitslag kan langer duren dan een normale bloeduitslag.
Verder voelde ik mij prima, maar nog steeds veel jeuk. Ik heb verkoelingsgel gekocht voor de erge jeuk in de nacht. Die week daarp hoorde ik niets, dus ik dacht, het zal wel goed zijn. Tot precies een week later de verloskundigen belde, het bloed was niet goed. Zij had meteen een afspraak gemaakt in het ziekenhuis voor observatie. Daar eenmaal aangekomen werd ik nog een keer gecontroleerd, nog een keer bloed geprikt en inderdaad; zwangerschapscholestase met daarbij bijna zeker zwangerschapsvergiftiging. Conclusie was, 37.5 week zwanger, vanmiddag wordt u ingeleid en dit weekend worden jullie papa en mama. Dit nieuws kwam best goed binnen, meer omdat we er niet heel erg rekening mee hadden gehouden. Maar ze willen geen risico’s nemen.

Van de week heb ik controle gehad en omdat ik cholestase had tijdens de zwangerschap, wordt een eventuele 2e zwangerschap/bevalling aangeraden in het ziekenhuis. Er is 50% kans dat het tijdens een volgende zwangerschap terugkomt.

Mijn verhaal: Tessa

Bedankt voor je initiatief, Yvonne, en voor het plaatsen van je artikel in WIJ. Anders had ik nooit geweten dat ik -zeer waarschijnlijk- ook zwangerschapscholestase heb gehad. Na een zorgeloze zwangerschap kreeg ik de laatste weken last van jeuk. Zoals alle bovenstaande verhalen ook melden: voetzolen, enkels, handpalmen en uiteindelijk overal! En dan vooral 's avonds of 's nachts kwam dat opzetten. Dan kriebelde het tot in mijn oren, ongelofelijk gekmakend! En hoe ik ook smeerde met oliën, zalfjes en parfumvrije bodylotions, niets werkte echt. Ik gaf dit bij de controles aan, maar werd gerustgesteld: dit hoorde bij de laatste termijn van de zwangerschap, de lever en gal kwamen hun afvalstoffen lastiger kwijt en er was helaas niets aan te doen. Tot afgelopen week heb ik hier verder geen aandacht aan besteed, want met 41 weken en 1 dag beviel ik na een inleiding en een af en toe spannende bevalling van een gezonde zoon. Afgelopen week werd het WIJ-magazine bezorgd met het artikel over zwangerschapscholestase, ik ben hier zo van geschrokken! Natuurlijk besef ik dat het allemaal niet nodig is voor ons, want ons zoontje doet het hartstikke goed. Maar als ik die risico's doorlees, moet ik even flink slikken! Wat akelig dat achter zo'n irritant, maar verder onschuldig lijkend symptoom als jeuk, zo'n groot gevaar kan schuilen voor je kindje! Nog akeliger dat ook ik hier niet verder voor ben onderzocht door mijn verloskundige, helaas... Ik hoop dat mede door deze site meer aandacht en deskundigheid komt voor deze aandoening!

Mijn verhaal: Steffi

Mijn zwangerschap verliep tot ongeveer 33 weken best goed!

Eind Juli 2017 kreeg ik jeuk, ach dat hoort er bij.. maar het gekke was: ik had overal jeuk, behalve op mijn buik. Nadat ik de zoveelste nacht wakker had doorgebracht toch maar de verloskundige gebeld. Waar heb je jeuk vroeg ze. Tja... overal! Handpalmen, voetzolen? Ja, zei ik. Dan kom maar snel naar de praktijk.. en daar zat ik en kreeg de term: “zwangerschapscholestase” te horen. Ze stuurde me meteen door naar het zkh voor een bloedonderzoek en ctg. Totaal overrompeld lag ik daar. De volgende dag kreeg ik een telefoontje van de gynaecoloog dat de waardes torenhoog waren en dat ik met 37 weken zou worden ingeleid. Huh? Waarom? Vanaf dat moment is het gevaarlijk voor je kindje... Twee weken lang in onzekerheid zitten en maar hopen dat je kindje het goed blijft doen. Op aandringen kregen we iedere dag een ctg. Totdat ik ineens wel hele vreemde ‘harde buiken’ kreeg.. mijn gevoel zei me dat dit geen harde buiken waren! Ook leek ik druppelsgewijs wat te verliezen, urine?! Op 4 augustus in de ochtend toch maar naar het ziekenhuis gegaan omdat ik het niet vertrouwde. Voor die middag hadden we eigenlijk een ctg gepland staan. Eenmaal daar werd ik aan de ctg gelegd en de kleine deed het goed. Het ‘urineverlies’ werd al snel uitgesloten, ik verloor vruchtwater. Opeens werden mijn weeën heftiger en zag mijn vriend dat de hartslag van de kleine daar op reageerde. Meteen op de alarmknop gedrukt en de verloskundige kwam. Oei, dat zou niet mogen! De gynaecoloog kwam er bij en heeft een stand op het hoofdje van de baby geplaatst om de hartslag nauwkeuriger te volgen. Toen ik weer een heftige wee kreeg dipte hij weer en prikte ze het vruchtwater door, de baby had gepoept! Met spoed zijn we naar de ok gereden en daar is onze bikkel “Vik” geboren met 35 weken en 5 dagen.
Ondanks zijn slechte start doet hij het super!

Vertrouw op je eigen gevoel dames! Zit je iets niet lekker, zorg dat je gehoord wordt.


Deel ook jou verhaal en laat het achter middels onderstaande formulier!